Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι – Νίκη Αναστασέα

Νίκη Αναστασέα

Ήθελα να πιστεύω ότι πέταγα βεγγαλικά κι άστραφτε ο ουρανός, ενώ εγώ πάσχιζα να ανάβω φωτιά με βρεγμένα σπίρτα.

Είχα την εντύπωση πως αυτός ο κόσμος, εδώ, είχε… πώς να σ΄το πω, σαν να μη σταματούσε εδώ, αλλά συνέχιζε, και εκεί, στον άλλο κόσμο, κάποιοι άναβαν τη νύχτα τ’αστέρια, να τα βλέπουμε εμείς τα παιδιά και να μη φοβόμαστε το σκοτάδι.

Κανένας δεν μπορεί να χαθεί, οφείλει να υπάρχει για κάποιον.

 

 


Newsletter

* Εγγράψου για όλες τις ιστορίες και τις στιγμές που θα θέλαμε να είχαν αέρα νοσταλγίας και ονειροπόλησης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *